Ringelmann Etkisi


1913 yılında beygirlerin performansını araştıran Fransız mühendis Maximilian Ringelmann birşey keşfetti.

Bir faytonu çeken iki koşum hayvanın performansı, tek bir beygirin performansının iki katı değildir…!

Bu sonuç karşısında şaşkınlığa uğrayan Ringelmann araştırmalarını genişletip bunlara insanları da dahil etti.

Bir grup erkeğe halat çektirip her birinin harcadığı gücü ölçtü.

Ortalamada, birlikte halat çeken iki kişi tek başlarına çekerken harcadıkları gücün %93ünü, üç kişi çekerken % 85ini, sekiz kişi birlikte halat çekerken de sadece %49`unu harcıyordu.

“Ringelmann Etkisi” denilen bu durum bize, bireylerin performansları doğrudan görülemez olduğunda, bir gruptaki birey sayısı arttıkça gruptaki her bireyin verimliliğinin düşeceğini gösterir.

Deneyin dolaylı sonuçlarından biri de şudur: İnsanlar bir grup içerisinde, tek başlarına olduklarından farklı davranırlar.



Bir Yorum Yazın